Zoonlief is 11 intussen en kwam gisteren thuis met een naar gevoel. Hij vertelde het me en ik had al wel een idee wat er aan de hand kon zijn. Maar besloot om hem toch maar wat vragen te stellen.
Hij vertelde eerst dat hij zich steeds anders voelde. Eerst moe, toen boos, toen weer heel blij, en dat alles door elkaar in rap tempo.
Ik vroeg hem of het met de veranderende energieën op aarde te maken kon hebben. Ik zag hem naar binnen keren om te overleggen met zijn gids. Maar nee, daar had het volgens hem niet mee te maken. Dat was niet hetgeen dat zijn stemmingen veranderde.
Toen maar gevraagd of er misschien een vervelende energie bij hem was (je weet maar nooit
![wink wink](<<GRAEMLIN_URL>>/wink.gif)
) Weer dat naar binnen keren, en ik zag dat hij voelde bij zichzelf en in zijn omgeving. Maar nee, hij voelde geen vervelende energie bij zichzelf.
Toen zei ik; vraag maar aan je gids of het soms met je hormonen te maken heeft. Even keek hij me heel raar aan, maar hij vroeg het toch maar aan zijn gids, niet wetende wat hormonen nou eigenlijk zijn. En ja hoor, het zijn de hormonen
![grin grin](<<GRAEMLIN_URL>>/grin.gif)
Hoera, begin van de pubertijd hi hi hi.
Direct volgde er een gesprek met wat hormonen dan wel zijn, hoe dat dan werkt, en wat er zal gaan veranderen met zijn lijf. Dan is ie wel weer heel wijs, maar een half uur later is ie alweer lekker aan het puberen en zit ie zijn zusje te jennen
Het is een kind als alle kinderen, maar de manier waarop dit gesprek verliep was voor mij toch heel bijzonder. Dat onderzoekende, dat overleggen met de gids, zo mooi
![smile smile](<<GRAEMLIN_URL>>/smile.gif)