Loading...
nl

Tweelingzielen - Het verlangen naar de ander

Helma
Helma Dec. 6 '08

We hebben een geliefde ontmoet, willen graag met hem of haar samenzijn, maar het kan niet zo zijn. We raken onrustig, misschien zelfs gefrustreerd en zeggen “ik verlang naar …” of “ik mis …. “. Is dat werkelijk waar? Missen we werkelijk die ander? Of missen we iets anders?

Verlangen we naar die ander, of verlangen we naar een toestand die we hopen te ervaren? Eerst eens kijken of we verlangen naar de fysieke persoon, in onze gedachten maken we deze persoon dood, maar laten het lichaam volledig in tact. Een pop versie dus van de persoon waar we naar verlangen. Verlangen we naar deze pop? Nee… dat lijkt me niet, zelfs niet als we alles met die pop kunnen doen wat we willen, we kunnen zoenen, knuffelen, vrijen, alles kan, maar nog steeds krijg ik niet het idee dat ik verlang naar die pop. Dus het is niet de fysieke persoon waar we naar verlangen. Zelfs al voorzien we de pop van de meest moderne robot technieken en reageert interactief op onze avances, nog steeds is het niet datgene waar we naar verlangen.

Is het dan wat die persoon doet, waar we naar verlangen? Misschien is die persoon wel heel goed in zorgen, klussen, sex, autorijden, geld verdienen, noem maar op. Het moge duidelijk zijn dat we nog steeds heel dicht bij een robotpop zitten, en dat dit niet hetgeen is waar we naar verlangen. In onze gedachten maken we onze robotpop nog geavanceerder, niet alleen fysiek dezelfde persoon, maar ook in talenten en in karakter. Want misschien is het wel het karakter waar we naar verlangen.

We stoppen alle karakter trekken in onze robotpop, de pop kan nu boos zijn, lief doen, grapjes maken, gekke bekken trekken, hulpbehoevendheid uitstralen, alle karakters van onze geliefde zijn in de pop aanwezig… zijn we nu tevreden? Is de pop met alle eigenschappen van onze geliefde nu datgene waar we naar verlangen? In de pop zit een warmte pompje zodat de temperatuur van de pop helemaal gelijk is aan het menselijke lichaam, en de huid is van het modernste latex… geen twijfel mogelijk, onze pop is een identieke replica van onze geliefde.

Zolang we echter beseffen dat het een pop is zullen we niet tevreden zijn, pas wanneer we niet meer beseffen dat het een pop is, zullen we deze verschijning verwarren met onze geliefde en van de pop gaan houden. Oftewel onze gedachten bepalen of we van deze persoon houden of niet, niets geen zielsverwantschap, of kosmische binding, maar gewoon ons eigen innerlijk bepaalt dit. Ons denken ervaart iets en denkt dat deze ervaring voortkomt uit datgene wat buiten hem is, zonder te beseffen dat de ervaring voorkomt uit het dieper gelegen onderbewustzijn.

Ga nog eens terug naar de persoon waar je naar verlangt. Ga eens na wat is nu precies waar je naar verlangt, welke woorden komen in je op? Misschien denk je nu “die ander maakt me aan het lachen” Verlang je dan ook naar John Cleese? Of denk je “die ander is zo zacht” Verlang je dan ook naar een knuffelbeer? Of je denkt “die ander is zo wijs” Verlang je dan ook naar de Dalai Lama? … is het misschien dat je uitkomt bij het feit dat die ander je zo’n fijn gevoel geeft?

Het gaat dus om het gevoel wat die ander je geeft. Maar geeft die ander jou een gevoel? Gevoel is toch iets wat in je is, dus jouw innerlijk geeft je een gevoel wat jij fijn vindt en jouw innerlijk geeft dat omdat het je wil vertellen dat het gekregen heeft wat het nodig had. Huh…????? Maar daar zijn we net naar op zoek geweest, en we konden niet ontdekken wat we nodig hadden, er is niks wat die ander ons geeft wat we nodig hebben en niet in onszelf kunnen vinden, behalve dan dat fijne gevoel. En dat fijne gevoel is dus wel in ons, want we kregen het niet van de ander, maar ontstond in ons zelf.

Ergens wordt ons bewustzijn behoorlijk in verwarring gebracht, er was geen fijn gevoel omdat het niet in contact stond met het eigen innerlijk, dus zoekt het vervulling in de buitenwereld, door de gedachte dat die vervulling gevonden is, komt de mens tot rust en stroomt het fijne gevoel weer vanuit het innerlijk door ons heen. Een gevoel wat er dus eigenlijk altijd al was, maar enkel door de vergetelheid niet bewust ervaren werd.

Het gebrek, de behoefte naar een ander is dus een totaal zelfgeschapen illusie die ervoor zorgt dat we ons niet fijne gevoel niet kunnen voelen, het was er altijd al, klop maar op de deur van het innerlijk en er kan zoveel fijn gevoel door je heen stromen als je maar wil. Maar je eigen denken is degene die de innerlijke deur tegenhoudt omdat je het wil vinden via de deur naar buiten.


Gepikt van www.droomvrienden.nl blush
Delen:
Lena
Lena Dec. 6 '08
http://www.droomvrienden.nl/tweelingzielen_loslaten.html

Loslaten van je tweelingziel of zielsliefde

Vele malen wordt op het forum gesproken over loslaten, en bij tweelingzielen met name het leren loslaten van de ander. Nu klinkt dit misschien heel eenvoudig, maar ik heb zelf geleerd hoe verschrikkelijk moeilijk loslaten is. Loslaten is werkelijk topsport, waardoor ik het ook loslaatkwando ben gaan noemen.

Voor de ander voelt het heel onvrij wanneer deze vastgeklampt wordt en dit vastklampen kan resulteren in een worsteling om weer vrij te zijn. Het is dus belangrijk om te leren hoe we die ander kunnen loslaten. Ten eerst gaat het om het herkennen van de reden waarom we niet loslaten, welke angst we hebben waardoor we vastklampen.

In mijn geval bestond de angst uit de ander kwijt raken, en ik zie dit bij veel mensen, ook in gewone relaties. Mensen zijn bang de ander kwijt te raken waardoor ze zich gaan vastklampen. Vervolgens is het van belang om te leren waarom we bang zijn die ander kwijt te raken, dit kan verschillende oorzaken hebben, soms is het om datgene wat een ander voor ons doet, in een ander geval is het een angst om alleen te zijn, en weer een ander geval om niet meer die liefdevolle aandacht te krijgen (mijn probleem). Wanneer we eenmaal onze angsten kennen kunnen we daaraan gaan werken. We kunnen leren die angsten te overwinnen, door datgene wat we nodig hebben aan onszelf te leren geven, vertrouwen in onszelf te krijgen, en onszelf onvoorwaardelijk lief te hebben.

Loslaten is voor ons ego heel eng, omdat we bang zijn te verliezen wat ons dierbaar is. We denken dat loslaten betekent dat die ander niet belangrijk voor ons is en dat we onvoldoende laten merken van die ander houden omdat we die ander los kunnen laten. Maar het omgekeerde is juist het geval, de ander durven loslaten is een teken van ware liefde, die zoals onze ziel graag wil, gebaseerd is op onvoorwaardelijkheid.

Loslaten is moeilijk omdat we denken dat we iets bezitten (materie, partners, vrienden, familie, etc.), maar we bezitten in het leven helemaal niets. Het leven is een soort grote lease maatschappij, we krijgen van alles te leen om door het leven te gaan, om het aan het einde van ons leven weer terug te geven. Dus we bezitten niks, het is te leen, dit besef helpt mij om los te laten.

Loslaten betekent dat je er op vertrouwt dat die ander niet wegloopt, maar uit vrije wil bij je blijft en die band met je wil blijven delen. Loslaten betekent dat je die ander de vrijheid geeft zichzelf te zijn en zijn/haar eigen pad te volgen. Loslaten betekent accepteren dat het is zoals het is en niet beoordelen als goed of fout en beseffen dat dit geldt voor elke situatie. Dus niet vastklampen aan wat mooi en goed voelt, niet wegduwen wat zwaar en moeilijk is, maar aanvaarden wat is, het zoet en het zuur. Klamp niet vast aan het verleden… Klamp niet vast aan dromen over de toekomst… maar leef in het heden, want dat is de enige plaats waar het werkelijke (be)leven is.

Het werkt niet door tegen jezelf te zeggen dat je iemand MOET loslaten, loslaten is een verdraaid moeilijk proces, en is te bereiken door je behoeftes te leren kennen en daar zelf een oplossing voor te vinden, zonder de ander daarvoor nodig te hebben. Pas wanneer je die behoefte voor jezelf in kan vullen, ben je in staat die ander los te laten.

Geloof me, dit loslaten betekent niet dat die ander wegloopt van je, of jij van die ander… nee die ander voelt zich daardoor juist meer op zijn/haar gemak bij je en vindt het fijn om samen met jou te zijn, gewoon omdat je die ander vrijheid gunt.

Wees trots op elk klein stapje vooruit in je lessen loslaatkwando, want je beoefent topsport en dat mag best wel wat bloed, zweet en tranen kosten.
Maris1976
Maris1976 Dec. 7 '08
Hmm, ik heb ook mijn ware liefde ontdekt, we zijn door meerdere omstandigheden bij elkaar gebracht, elke keer weer kwamen we bij elkaar uit, telkens weer, jaar in jaar uit.

Zo deden we dezelfde opleiding, hij 1 jaar verder. Mijn vriendinnetje zorgde ervoor dat ik ergens stage kon lopen, 3 Keer raden wie mijn sollicitatiegesprek tijdens mijn stage aflegde...juist..hij...dezelfde stageplek uitgekozen.

Daarna via mijn vriendinnetje in een studentenhuis komen tewonen, waar haar vriend woonde..."hij" kwam er 2 maanden later ook wonen, want hij was de beste vriend van hem.
We trokken veel naar elkaar toe, maar hielde daarbij ook afstand, omdat het zo goed voelde, maar wij allebei in relaties zaten. Niemand was goed genoeg voor mij volgens hem en andersom ook.

Helaas is Ilse, mijn vriendin in die tijd overleden, maar ik weet zeker dat ze ervoor zorgde dat ik hem leerde kennen. Ze heeft me naar een andere woonplaats gehaald en ben daar gaan wonen, ze heeft gezorgd dat ik hem weer zag tijdens stage.
Alleen was het onze tijd nog niet van hem en mij.

Bijna 6 jaar geleden heeft mijn zoon ons onvoorwaardelijk bij elkaar gebracht. De bio"vader" van mijn zoon nam de benen toen ik zwanger was, maar "hij" was er voor me en toen hij mijn zoon voor het eerst zag wist hij het zeker.... hij verbrak zijn relatie en is nooit meer bij ons weggegaan, nu 3kinderen verder weet ik dat we bij elkaar horen..nooit was het zo duidelijk....we lijken zoveel opelkaar dat het eng is. Hij weet wat ik denk, ik weet wat hij denkt, we hoeven elkaar maar aan te kijken en we begrijpen elkaar.
We zeggen tegelijkertijd hetzelfde, bijna scary voor omstanders en voor ons ook, want het is heel bijzonder hoe wij samen zijn.

Daarbij knalt het ook weleens bij ons, ook daarin zijn we hetzelfde...we hebben ook nog eens beide adhd, dus ja...allebei sterrenbeeld leeuw...oeiii..hahaha

Maar ik weet niet beter of hij is mijn soulmate, het voelt zo goed, maar toch....af en toe voel ook ik een soort gemis, maar ik denk dat we altijd op zoek zijn, niet naar een ander, maar naar ons zelf en dat hopen we in de ander te vinden.
Herkenning is iets wat mensen bij elkaar brengt.

Hopelijk is mijn verhaal niet te zoetsappig of te lang...hahah
JulienMoorrees
JulienMoorrees Dec. 8 '08
Origineel bericht van: Phoenix

Het gebrek, de behoefte naar een ander is dus een totaal zelfgeschapen illusie die ervoor zorgt dat we ons niet fijne gevoel niet kunnen voelen, het was er altijd al, klop maar op de deur van het innerlijk en er kan zoveel fijn gevoel door je heen stromen als je maar wil. Maar je eigen denken is degene die de innerlijke deur tegenhoudt omdat je het wil vinden via de deur naar buiten.

Ik ben het helemaal niet eens met het artikel en weet toevallig ook waarom dit geschreven is, aangezien ik de auter van dit originele artikel iets beter ken. Het is namelijk geschreven omdat de persoon heel erg graag zijn "relatie" met zijn TZ wilde loslaten. Ik ga hier niet al teveel op in maar wil wel aangeven waarom ik het niet eens ben met het artikel.

Het zegt namelijk dat het verlangen naar de TZ een zelfgeschapen ilusie die je jezelf hebt wijsgemaakt. Toch zorgt de oorsprong van de tweelingziel (het komen uit dezelfde zielengroep) dat er wel degelijk iets anders is, dan anders. Namelijk de onbreekbare band die rationeel niet te begrijpen is, is precies dat verlangen dat je voelt. Het verlangen naar een energetisch wezen dat niet is opgesplits is zoals onze zielen dat zijn.
Helma
Helma Dec. 8 '08
Toch blijf ik het maar een moeilijke materie vinden. Waarom zou je je tweelingziel hier, in Nederland, tegenkomen, in dit kleine landje? Terwijl er miljarden mensen rondlopen! En dan juist hier? In de buurt? Sorry mensen, maar ik geloof er niet zo in. Misschien heel jammer voor degenen die het aangaat, maar voor het gevoel van 'iets missen' moet je toch voornamelijk bij jezelf te rade. Mijns inziens is het niets anders dan de gebrokenheid van je eigen ziel wat je mist. Pas als je eigen ziel geheeld is, kun je ook in je eentje gelukkig zijn, en heb je zelfs de tweelingziel niet 'nodig'.

Sorry hoor, misschien is dit wel compleet tegen het zere been.
JulienMoorrees
JulienMoorrees Dec. 8 '08
Origineel bericht van: Phoenix
Waarom zou je je tweelingziel hier, in Nederland, tegenkomen, in dit kleine landje? Terwijl er miljarden mensen rondlopen! En dan juist hier? In de buurt?

Het antwoord is eigenlijk vrij simpel. Omdat je wel degelijk een keuze hebt, waar je incarneert. Mensen kiezen hun eigen ouders uit, maar daarmee ook een plaats en soort van vastgelegd leven. Daarin is het dus ook erg makkelijk om in de buurt van je tweelingziel te incarneren.

Aangezien je tijdens je leven enorm veel mensen tegenkomt, hoeft daar maar 1 toevallige ontmoeting met je TZ tussen te zitten.
JulienMoorrees
JulienMoorrees Dec. 8 '08
Origineel bericht van: Phoenix
Mijns inziens is het niets anders dan de gebrokenheid van je eigen ziel wat je mist. Pas als je eigen ziel geheeld is, kun je ook in je eentje gelukkig zijn, en heb je zelfs de tweelingziel niet 'nodig'.

Als dat zo was, dan zou je dit gevoel ook bij iemand anders kunnen hebben, maar met een echte TZ relatie is dat niet het geval. Het is ook helemaal geen kwestie van iets missen, want ik mis niets voor mijn gevoel als ik aan mijn TZ denk. Het is juist de sterkte van de band die ik heb, die het zo bijzonder maakt.
JulienMoorrees
JulienMoorrees Dec. 8 '08
Origineel bericht van: Phoenix

Sorry hoor, misschien is dit wel compleet tegen het zere been.

Misschien wel, maar je projecteert je boosheid nu op het principe van de tweelingziel, maar niet op de persoon die je dit aandoet.

Je been doet zeer omdat er tegen geschopt is. Kijk naar de schopper en niet naar de schoen waarmee geschopt is.
Helma
Helma Dec. 8 '08
Misschien wel, maar je projecteert je boosheid nu op het principe van de tweelingziel, maar niet op de persoon die je dit aandoet.

Nims, het is niet vanwege de gebeurtenissen wat mij betreft: ik heb het er nooit zo mee gehad, zeg maar. Ik vind gewoon de hele materie iets te vaag en heb er gewoon niks mee. Het staat los van Thomas.

Je been doet zeer omdat er tegen geschopt is. Kijk naar de schopper en niet naar de schoen waarmee geschopt is.
_________________________


Dat de schopper opnieuw een tweelingziel zou hebben ontmoet vind ik een belachelijk idee, omdat ik er dus niet in geloof. En ik zoek geen oorzaak buiten hemzelf: want die is er namelijk niet. Die oorzaak zit binnen in hem, in zijn ego, in zijn gekwetste ziel/kind or what ever.
JulienMoorrees
JulienMoorrees Dec. 8 '08
Origineel bericht van: Phoenix

Nims, het is niet vanwege de gebeurtenissen wat mij betreft: ik heb het er nooit zo mee gehad, zeg maar. Ik vind gewoon de hele materie iets te vaag en heb er gewoon niks mee. Het staat los van Thomas.

Ok mijn excuses dan, dan heb ik deze opmerking van jou verkeerd begrepen:
"Sorry hoor, misschien is dit wel compleet tegen het zere been."

Kan je me uitleggen waarom het dan tegen je zere been is? Ik dacht altijd dat als je ergens niets mee hebt, het ook niet tegen het zere been kan zijn.
JulienMoorrees
JulienMoorrees Dec. 8 '08
Oh wacht, bedoel je misschien dat dit tegen ons zere been is, en niet zozeer tegen je eigen been laugh. Ik heb het verkeerd gelezen dus. Mijn excuses, en nee het is niet tegen een zeer been van mij hoor. Ik heb ook uitgelegd eerder waar ik het niet mee eens ben.

Zal ik de 3 bovenstaande berichtjes verwijderen, om zo de discussie weer te laten gaan, waarover het ging?
Helma
Helma Dec. 8 '08
als je wil, mag je het hele zaakje vanaf vandaag 6.47 uur wel verplaatsen naar 'Tweelingzielen - het verlangen naar de ander'. Dan blijft dit topic intact voor wat betreft de algemene info, en niet om te gebruiken voor de discussie ansich.

...mits je het daarmee eens bent natuurlijk...
JulienMoorrees
JulienMoorrees Dec. 8 '08
Ook goed, bij deze dus.
Helma
Helma Dec. 8 '08
laughThanks!

Het had dus, even voor de volledigheid, niks met mijn zere been te maken, maar ik maakte me druk om die van anderen: ik kan mij zo voorstellen dat als je een dergelijke ontmoeting hebt gehad, en er heilig van overtuigd bent dat het je tweelingziel betreft, en er komt hier een nuchter kalf voorbij die het allemaal maar belachelijk vind, dat je je dan niet serieus genomen voelt. Maar zo bedoel ik het niet. Iedereen mag ervaren wat hij/zij belangrijk vind. Dus ja, het ging over zere benen van anderen. grin
JulienMoorrees
JulienMoorrees Dec. 8 '08
Ja, na 3x lezen had ik het door laugh. Misschien heb je nog wel iets te zeggen op mijn eerdere reacties? Ben benieuwd hoe een nuchter kalf (jouw woorden wink) erover denkt.
Helma
Helma Dec. 8 '08
Oke, laten we er hypothetisch gezien even vanuit gaan dat het begrip tweelingzielen wel bestaat.
In deze wereld lijkt het me heel moeilijk om dit begrip te kunnen hanteren. Want wat, als je ervoor kiest om samen te leven met die persoon? En wat, als dit zo heftig is, en je er weer voor kiest om elkaar los te laten? En bovendien: hoe verklaar je het dan dat mensen elkaar daarna niet langer serieus nemen als zijnde hun tweelingziel? Waarom breken de aardse verlangens het begrip tweelingziel dan volledig weer af? Want we leven toch hier? We zijn toch gedrochten, levende vanuit behoeftes, wensen en ego? Hoe kun je dan, zoals een engel het wel kan, die tweelingziel liefhebben vanuit een alleen-maar-weten dat je bij elkaar hoort, maar niet samen kunnen of willen zijn?

En als je ervan uitgaat dat het begrip tweelingziel niet bestaat, wat is dan dat gevoel van gemis? Volgens mij puur en alleen het verlangen naar een luisterend oor, of een maatje waarmee je de dag doorneemt.

'Ik ben het helemaal niet eens met het artikel en weet toevallig ook waarom dit geschreven is, aangezien ik de auter van dit originele artikel iets beter ken. Het is namelijk geschreven omdat de persoon heel erg graag zijn "relatie" met zijn TZ wilde loslaten. Ik ga hier niet al teveel op in maar wil wel aangeven waarom ik het niet eens ben met het artikel.

Het zegt namelijk dat het verlangen naar de TZ een zelfgeschapen ilusie die je jezelf hebt wijsgemaakt. Toch zorgt de oorsprong van de tweelingziel (het komen uit dezelfde zielengroep) dat er wel degelijk iets anders is, dan anders. Namelijk de onbreekbare band die rationeel niet te begrijpen is, is precies dat verlangen dat je voelt. Het verlangen naar een energetisch wezen dat niet is opgesplits is zoals onze zielen dat zijn.
_________________________
'

En is het lijntje tussen weten dat het een tweelingziel betreft, en het wensen niet heel erg dun? Hoe kun je er zo zeker van zijn dat je die persoon herkent vanaf gene zijde? Wil je dat niet gewoon erg graag? Ik kan mij zo voorstellen, dat mensen die niks met het spirituele hebben, niet op fora komen, en hun leven gewoon leven zoals het komt, hun tweelingziel tegenkomen: en dan? Is het dan gewoon een klik, en worden ze dan gewoon verliefd, en hebben ze dan een ordinair heftige relatie, waarna ze weer uit elkaar gaan, en ieder hun eigen ding weer doen?

Men zegt wel eens, de wens is de vader van de gedachte, en dat denk ik hier ook weer.

Vroeger ging het gros naar de kerk, en had men voldoende aan de liefde van Jezus: nu zoekt iedereen zich rot naar een surrogaat-oplossing in de vorm van een mystiek huwelijk, een tweelingziel, een sjamaan, een goeroe, een vervanger van Jezus die voor ons aan het kruis stierf: iedereen lust er pap van.

En toch zijn er zo ontzettend veel mensen, die alleen door het leven gaan, en het best goed voor elkaar hebben, sterker nog, ze zijn gelukkig. Waarom dan zo nodig die zoektochten bij een grote groep? Wil men niet gewoon graag terug naar de geborgenheid van de moederborst, de warmte en liefde van de baarmoeder? Omdat we allemaal shit over ons heenkrijgen in deze onbegrijpelijke wereld?
JulienMoorrees
JulienMoorrees Dec. 10 '08
Eindelijk heb ik tijd om te reageren op jouw reactie smile. Vind het namelijk een leuk onderwerp om over na te denken.

Origineel bericht van: Phoenix
Oke, laten we er hypothetisch gezien even vanuit gaan dat het begrip tweelingzielen wel bestaat.
In deze wereld lijkt het me heel moeilijk om dit begrip te kunnen hanteren. Want wat, als je ervoor kiest om samen te leven met die persoon? En wat, als dit zo heftig is, en je er weer voor kiest om elkaar los te laten? En bovendien: hoe verklaar je het dan dat mensen elkaar daarna niet langer serieus nemen als zijnde hun tweelingziel?

Deze conclusie begrijp ik niet zo goed. Want als twee tweelingzielen besluiten om bij elkaar te zijn, en later besluiten om elkaar los te laten, zegt dat niets over het tweelingziel-zijn. Wat ze ook besluiten, het blijven tweelingzielen.

Vergelijk het met een tweeling die besluit om ieder contact te verbreken. Ze blijven toch nog steeds wel tweelingen.

Dat TZ elkaar niet meer serieus nemen na een vebreken, kan ik me niet voorstellen. Dus ik ben benieuwd waar je dit op gebaseerd hebt.

Origineel bericht van: Phoenix

Waarom breken de aardse verlangens het begrip tweelingziel dan volledig weer af? Want we leven toch hier? We zijn toch gedrochten, levende vanuit behoeftes, wensen en ego? Hoe kun je dan, zoals een engel het wel kan, die tweelingziel liefhebben vanuit een alleen-maar-weten dat je bij elkaar hoort, maar niet samen kunnen of willen zijn?

Goeie vraag en ik kan alleen maar voor mezelf spreken.
De aardse verlangens heb je nu eenmaal omdat je hier op aarde leeft als mens. De geestelijke gevoelens die je hebt worden namelijk altijd vertaald tot lichamelijke uittingen. Het "lichamelijke klachten"-forum en de affirmaties zijn hier het beste voorbeeld van. Maar dat werkt natuurlijk niet alleen bij klachten, maar ook bij prettige zaken.

Ik merk echter wel een belangrijk verschil tussen aardse lichamelijke gevoelens en de geestelijke gevoelens. De geestelijke gevoelens hebben namelijk een andere oorsprong en raken je veel persoonlijker dan de lichamelijke omdat ze dichterbij jezelf komen. Het probleem is alleen dat je in de verleiding kan gaan komen ze met elkaar te gaan vergelijken. Echter kan dit helemaal niet, want de oorsprong van die gevoelens is geheel anders.

Origineel bericht van: Phoenix

En als je ervan uitgaat dat het begrip tweelingziel niet bestaat, wat is dan dat gevoel van gemis? Volgens mij puur en alleen het verlangen naar een luisterend oor, of een maatje waarmee je de dag doorneemt.

Sorry maar dat is niet wat mijn TZ voor mij betekend.
Als ik nadenk over wat ik mis, dan voelt dat alsof het een deel van mezelf dat ik ineens moet missen. Alsof ik mijn linkerkant van mijn lichaam ben verloren.

Als je je tweelingziel niet hebt ontmoet (en de kans hierop is enorm groot) kan je ook bijna niet uitleggen wat je dan precies mist.
Origineel bericht van: Phoenix

En is het lijntje tussen weten dat het een tweelingziel betreft, en het wensen niet heel erg dun? Hoe kun je er zo zeker van zijn dat je die persoon herkent vanaf gene zijde? Wil je dat niet gewoon erg graag?

Nou voor mijzelf kan ik spreken dat het helemaal niet het geval is. Toen ik mijn tweelingziel ontmoette wist ik er helemaal niets vanaf. Sterker nog, door deze ontmoeting kreeg ik ineens allemaal vreemde teksten door en heb deze op een website gezet. De rest is geschiedenis wink.

Je vraag hoe je er zeker van bent dat je die persoon van gene zijde kent, kan ik alleen maar beantwoorden met hoe het bij mij ging.

Toen ik mijn TZ voor het eerst zag, was het eerste wat ik voelde en dacht: "Hey die ken ik". Toen we in gesprek raakten wist ik eigenlijk al alles van haar en voelde het direct enorm vertrouwd en vooral herkenbaar.

Want je herkent jezelf namelijk in je TZ, dus bekender dan dat kan niet (als iemand zichzelf goed kent).

Origineel bericht van: Phoenix

Ik kan mij zo voorstellen, dat mensen die niks met het spirituele hebben, niet op fora komen, en hun leven gewoon leven zoals het komt, hun tweelingziel tegenkomen: en dan?

Zie wat het met mij gedaan heeft. Ik ben een zoektocht in mezelf begonnen en heb Merudi gevonden.
Origineel bericht van: Phoenix

Is het dan gewoon een klik, en worden ze dan gewoon verliefd, en hebben ze dan een ordinair heftige relatie, waarna ze weer uit elkaar gaan, en ieder hun eigen ding weer doen?

Ook dat hoeft niet. Tweelingzielen hoeven niet verliefd te worden en kunnen zelfs broer en zus zijn in een leven. Dat er tweelingzielen een relatie krijgen is net zo normaal als dat twee andere mensen een relatie krijgen. Het is zeker geen regel dat tweelingzielen altijd met elkaar eindigen op aarde.

Dat ze uiteindelijk in het hiernamaals wel samensmelten is van een hele andere orde! maar ik kan me goed voorstellen dat dit besef er wel voor zorgt dat TZ elkaar nu al opzoeken en een relatie aangaan. Maar volgens mij is het dan meer zoiets van: "Verkeerde moment en verkeerde plaats", maar daar kan ik niet over oordelen omdat ik geen relatie met mijn TZ heb.
Origineel bericht van: Phoenix

Men zegt wel eens, de wens is de vader van de gedachte, en dat denk ik hier ook weer.

Vroeger ging het gros naar de kerk, en had men voldoende aan de liefde van Jezus: nu zoekt iedereen zich rot naar een surrogaat-oplossing in de vorm van een mystiek huwelijk, een tweelingziel, een sjamaan, een goeroe, een vervanger van Jezus die voor ons aan het kruis stierf: iedereen lust er pap van.

En toch zijn er zo ontzettend veel mensen, die alleen door het leven gaan, en het best goed voor elkaar hebben, sterker nog, ze zijn gelukkig. Waarom dan zo nodig die zoektochten bij een grote groep?

Omdat dat de toekomst van de nieuwe mensheid is:
http://www.merudi.net/cgi-bin/cl/index.p...eugelchakra.htm
Zielenkoppeling: De overgang naar 2012 is onmogelijk zonder een zielenkoppeling. De zielenkoppeling is het daadwerkelijk samensmelten van mensen tot één uniforme entiteit. Deze uniforme entiteit heeft alle krachten gecombineerd tot een veel krachtigere samenwerking dan wanneer ze los zouden worden gebruikt. Hier geldt dus echt, 1+1=3. De som is krachtiger dan zijn losse onderdelen.

De vleugelchakra is de basis voor de eerste koppeling. Wanneer 2 entiteiten contact hebben gemaakt, kan daadwerkelijk ook het koppelingsproces beginnen. Bij een koppeling worden alle chakra's aan elkaar geschakeld, en komen de zielen steeds dichter bij elkaar. Ze nemen elkaars trillingsfrequentie over, en gaan op de juiste plekken resoneren. Er ontstaat op deze manier een veel krachtigere entiteit.


Als je alleen al kijkt naar de evolutie, dan is het groepsgedrag de winnaar. Uiteraard zijn er mensen die prima alleen functioneren en heel gelukkig zijn. Alleen de mensheid is niet geholpen met mensen die alleen maar gelukkig zijn met zichzelf.
Origineel bericht van: Phoenix

Wil men niet gewoon graag terug naar de geborgenheid van de moederborst, de warmte en liefde van de baarmoeder? Omdat we allemaal shit over ons heenkrijgen in deze onbegrijpelijke wereld?

Nee dat lijkt me niet. Ik hoef de wereld niet te begrijpen om erin te kunnen leven. Waardeer de dingen zoals ze zijn smile.
Helma
Helma Dec. 14 '08
'Ik merk echter wel een belangrijk verschil tussen aardse lichamelijke gevoelens en de geestelijke gevoelens. De geestelijke gevoelens hebben namelijk een andere oorsprong en raken je veel persoonlijker dan de lichamelijke omdat ze dichterbij jezelf komen. Het probleem is alleen dat je in de verleiding kan gaan komen ze met elkaar te gaan vergelijken. Echter kan dit helemaal niet, want de oorsprong van die gevoelens is geheel anders.'

Nims, die oorsprong van gevoelens: kun je daar iets over uitleggen? Of is dat nauwelijks mogelijk? Het lijkt me heel bijzonder.

En nog een vraag: kan iemand zijn tweelingziel al ooit zijn tegengekomen zonder het opgemerkt te hebben? Wat denk jij?
Serenity
Serenity Mei 5 '11
wauw wat een mooie intro zeg!
En het liet mij zeker nadenken ja hahaha

Social Services

Delen:

Netwerk

Ana Changsky
Guacamaya
Miranda78
Joyceq83
NaomiSanPedro
McVann
Michelleegs
Rebecca Keen
stardust1111