Loading...
nl

mijn topic

Helma
Helma Okt. 30 '08
Heel bewust plaats ik dit topic niet onder 'mijn verhaal': het wordt anders zo zoeken crazy

Momenteel voel ik sterk de behoefte om mijn gevoelens te uiten op dit forum. Ik weet, dat ik me daarbij kwetsbaar opstel. Ook zal het zo zijn dat mijn berichten elkaar voortdurend tegenspreken. Ik switch de hele dag van ratio naar gevoel, om het draaglijk te houden. Ik wil de eer aan mijzelf houden, maar wil ook een weg vinden in mijn beleving, en ik kan daarbij wel wat hulp gebruiken. Ik wil ervoor waken in de slachtofferrol te duikelen: willen jullie mij daaraan herinneren als ik de mist inga?

Waarom heb ik de tekenen aan de wand niet (h)erkend? Heb ik het onbewust voorvoeld, en wilde ik deze les leren? En wát wil ik er dan van leren?

Misschien goed om iets van mijn voorland te vertellen. Ik was 13 jaar bij een man, die later homo bleek te zijn: het was een opluchting toen het over was. De zeven lange jaren die volgden, in alleen-staan en in stilte, waren doorspekt van onzekerheid over mijzelf, en van twijfel over de toekomst. Toch was daar ook de kracht, en de wil om door te gaan. Te vechten voor mijn kids en voor mijzelf. Mijn overlevingsdrang is erg krachtig, en ook nu voel ik de kracht terugkomen.

Toch merkte ik in die zeven jaren dat ik eigenlijk de bevestiging zo nodig had. Dat ik klopte als mens en als vrouw; dat ik oke ben zoals ik ben, en of ik in staat was tot actie in mijn eentje (of ik nu 65 kilo woog of 85; of ik zomaar bloemetjesbehang leuk mag vinden; of ik alleen naar Vlieland kon fietsen); dat ik wel spoor, en dat mijn leven, zoals dat tot nu toe verliep er één is van zoeken en oplossen.

Welnu, er is veel op te lossen. Ook voor mij. De negen maanden die achter mij liggen, hebben wél winst opgeleverd. Thomas heeft mij een stukje zelfvertrouwen gegeven, en hij heeft me laten zien dat ik fantastisch ben zoals ik ben. Daar ben ik hem dankbaar voor.

Toch ben ik er nu achter dat ik meer en meer op zoek moet gaan naar mijn zelfbevestiging. Dat ik niet iemand anders nodig heb, om dit te weten! Toevallig was ik de afgelopen weken al wat bezig over die zelfbevestiging, en ik las er wat over. Ik kwam er achter dat ik vaak in de schaduw van de ander ga staan. Dit was het geval bij mijn vader, maar ook bij mijn partners. In hoeverre blijf ik dicht bij mezelf? In hoeverre word ik het verlengstuk van de ander? Waar blijf ik in dit hele verhaal?

Door telkens de bevestiging van de ander te vragen, door steeds maar weer onzeker te zijn over mezelf, riep ik misschien wel het ongeluk over mezelf af. Ik wil een krachtige vrouw laten zien, en niet afwachten tot de ander dit bevestigt. Een wijze les voor mij. Ik wil mijn kracht meer aanspreken, en volgens mij lukt dat op dit moment redelijk.

Er komt een dag dat ik hier op terug kan kijken. Het was waardevol, niet alleen voor mij, maar ook voor anderen.
Wat ik wél heel erg vind, is dat ik mijn kinderen hierin meegenomen heb. Mijn jongste dochter is nogal fijngevoelig, en ze heeft mij afgelopen maandag erg overstuur gezien. Ze stond daarna 's nachts aan mijn bed, en sprak haar zorg uit door te vragen of ik nu zelfmoord ging plegen (dit heeft mijn vader ook gedaan, dus vandaar de trigger voor haar): ik heb haar tegen me aangetrokken en in mijn bed genomen en haar stevig tegen mij aangehouden en heel vaak gezegd dat ik dat nooit zou doen. Ze heeft die nacht bij mij geslapen, en is inmiddels gerustgesteld. Want vanaf het moment dat mijn dochter dit zei, voelde ik mijn vechtlust terugkomen. Ik vloekte in mijzelf, en landde in no-time met beide benen op de grond.

Ben ik dan al die tijd boven mezelf uitgestegen? Ik heb het, vooral voor mijn gezin, zo nodig om met beide benen op de grond te staan: zweverigheid is niets voor mij. Het overzicht bewaren is het enige dat (nu)telt.
Het spijt me enorm als ik mijn kinderen beschadigd heb na deze gebeurtenis. Dat is het enige dat me spijt. Wel merk ik in alles, dat we dichter tot elkaar zijn dan ooit. En je moet wel van verdomd goeie huize komen wil je daar nog tussen komen!

Ook dat is de winst van het afgelopen jaar. Thomas heeft ons geleerd meer te communiceren, en daar ben ik hem dankbaar voor. Ik zie groei, ook bij de oudste.

Mijn kinderen zijn mijn kinderen niet, ze zijn enkel aan mij toevertrouwd: wel kan ik zien dat ik het best goed gedaan heb, ondanks geklungel af en toe.

Ik ga dit nu eerst maar even plaatsen, later kom ik er wel weer eens op terug.
Delen:
Lena
Lena Okt. 30 '08
onzekerheid,bevestiging nodig hebben,je bent niet de enige hoor!
ook de alarm bel wel horen rinkelen,maar er niet naar luisteren
maar er mee omgaan en mee kunnen afrekenen is vaak een lang proces.
vallen en opstaan...
je kinderen begrijpen een heleboel en je kunt niet alles voor ze verstoppen zo ook niet je verdriet
het heeft allemaal tijd nodig...
hoop dat je lieve mensen om je heen hebt in je persoonlijke omgeving die er nu even voor jou kunnen zijn...
Helma
Helma Okt. 30 '08
Mijn leven

Vanaf nu is het leven van mij
Ik heb maar zo’n korte tijd op aarde
En mijn verlangen heeft me hier gebracht
Alles wat mij ontbrak en alles dat ik vergaarde

En toch is het de weg die ik verkoos
Mijn vertrouwen was eindeloos
Dat mij een klein stukje toonde
Van de hemel die ik nooit vond

Ik wil voelen dat ik leef
Al mijn dagen lang
Ik wil leven zoals ik wil
Ik wil voelen dat ik leef
In de wetenschap dat ik goed genoeg was

Ik ben nooit mezelf verloren
Het sliep alleen in me
Misschien had ik nooit een keuze
Behalve dan de wil om te leven

Het enige dat ik wil is gelukkig worden
Zijn wie ik ben
En sterk en vrij zijn
De dag uit de nacht zien opkomen

Ik ben hier
En mijn leven is alleen van mij
En de hemel waar ik van overtuigd was
Bleek ergens daar te zijn

Ik wil voelen
Dat ik mijn leven geleefd heb
Zoals ik wil

(Uit de film: As it is in Heaven)
Helma
Helma Okt. 30 '08
Lena, dank!

De lieve mensen zijn er wel: ik heb alleen niet zo'n zin om het verhaal te doen, het is gewoon te lastig om uit te leggen.

Vallen en opstaan... is dat niet het hele leven?

Komt goed hoor, ik luister vooral naar mijn hart.

liefs, Helma.
Beschermengel
Beschermengel Okt. 30 '08
Hallo Helma,

Ja vaak moeten we door een diep dal om er weer sterker uit te komen. Ik herken veel van jou verhaal...ik kijk ook wel eens terug naar mijn leven en zie dan dat ik door die kei-harde lessen er toch (met heel veel pijn) een veel krachtiger persoon door ben geworden, en ik eigenlijk de mensen moet bedanken die me zover hebben gebracht. (wat ik toen absoluut niet dacht hoor)

Het zijn vaak de pijnlijkste lessen die je dan weer sterk maken ..lieve Helma heel veel sterkte ..en ik weet zeker dat je enorm groeit door alle moeilijke processen heen.
Helma
Helma Okt. 30 '08
Momenteel ben ik zwaar naar de kloten. Ik voel me ongelooflijk in de steek gelaten, dus hang nu maar even lekker het slachtoffer uit. Ja, ik zou liever de eer aan mezelf houden en nooit, nooit meer op dit forum komen, maar het verstikkende gevoel doet me anders besluiten.

Het zoveelste rouwproces. Wat een teringzooi. Houdt het dan nooit een keer op? En dan nog onder het mom van spirituele eenwording met jezelf, met je geliefde? Donder toch op. Wat een flauwekul. Overal mee weg kunnen komen omdat het zogenaamd wel begrepen is: iedereen een loer voor ogen draaien, omdat ook zij lessen te leren zouden hebben? ik wordt sch..tziek van die lessen, en ben er klaar mee! Ik loop als een zombie door mijn eigen huis, en ben gestopt met eten. bovendien rook ik als nooit tevoren. Gelukkig drink ik niet en blow ik niet, zo kien ben ik dan weer wel! Om niet helemaal gek te worden, zit ik dan maar achter die k.t-computer, waar ik trouwens ook niet vrolijk van word. Als iemand mij uit kan leggen hoe het spel tegenwoordig gespeeld word in de liefde, dan graag! Want op deze manier zal ik never nooit meer iets aangaan, en al helemaal niet vanuit een spiritueel forum!

Ik ga alleen nog maar iets aan met mezelf: met een leuk boek en de elektrische deken op tien!

En ja, ik laveer tussen liefde en angst. Ik zit compleet vast. En volgens mij weten jullie het ook niet.
Helma
Helma Okt. 31 '08
Waarschijnlijk zijn jullie allemaal wijzer, intelligenter, spiritueel begaafder dan ik. Ongetwijfeld in het dagelijks leven functionerend op havo-niveau. En jullie gaan vast allemaal zitten afwachten tot ik het vanzelf begrepen heb en vanuit een weten vanuit mezelf eindelijk zie hoe het werkt. En ja, dan heb ik het zelf opgelost en mag ik trots zijn op mezelf en Thomas eeuwig dankbaar zijn. Vanuit verlichting zal ik dan vanzelf mijn gebroken vleugels aanplakken en wegvliegen en nooit, maar dan ook nooit meer terugkomen. Weer een ziel gered!
gast
gast Okt. 31 '08
Ik zou niet weten wat ik nu moest zeggen want is er wel iets "goeds" te zeggen? Is een ander in staat jou te helpen of moeten we het uiteindelijk toch echt allemaal zelf doen en door schade en schande wijzer worden?
NiN
NiN Okt. 31 '08
Uiteindelijk moet een ieder het Zeker zelf doen maar als medemens zijn wij er om elkaar te steunen daar waar mogelijk is.

Hoe het spel tegenwoordig gespeeld wordt in de liefde kan ik je in geen geval uitleggen, simpelweg omdat de liefde geen spel is.
Althans niet in mijn belevenis. Met gevoelens mag simpelweg niet gespeeld worden, helaas gebeurt dit maar al te vaak.

Ik ben van mening dat elk individu dat we op ons pad gestuurd krijgen niet zonder reden is. Het brengt ons uiteindelijk daar waar we horen te zijn en maakt ons uiteindelijk tot wie we behoren te zijn.

In elk geval is je gezinnetje dichter bij elkaar dan ook, dat is alvast 1 reden dat Thomas op jou pad *gegooid* is en das toch best een fijne reden, nietwaar?

Maar of daartoe alle credits naar Thomas toe mogen gaan trek ik in twijfel.Uiteindelijk ben jij met beide benen op de grond gezet en dat heb je zelf gedaan...Dus dat kun je alvast in je zak steken.

Of hieruit indd spiritueel gezien een les te trekken valt, of dat jij hier een les hebt moeten leren, betwijfel ik ook.
Ik geloof eerlijk gezegt niet zo in dit soort *lessen*.

Door dit soort lessen sluiten we onszelf alleen maar af voor de evt echt grote liefde in dit menselijke bestaan en dat kan nooit de bedoeling zijn. Dat dit op zon manier naar jou toe gebracht wordt door wie dan ook is in mijn ogen niet eerlijk, meer een matter of self-defence van de persoon die die gezegt heeft, ervan uitgaand dat dit tegen jou gezegt is. Een gewetens zuivertje...meer kan ik er niet van maken.

Hartepijn is, zoals ik ergens al eerder meldde, een van de meest nare pijnen die we qua gevoel kunnen hebben. Maar vaakal komen we daar toch net elke keer iest sterker uit, we zijn hierdoor net even iets meer op onze hoede en leren net even beter te luisteren naar ons innerlijke gevoel, zo zijn we in staat net even sneller de signs op te pikken die we eerder hebben ervaren en leren we daarnaar te handelen.

Zo heeft het tenminste voor mij wel gewerkt, ook ik heb de nodige bagage in mijn rugzakkie. Hierdoor heb ik geleerd feilloos naar mijn innerlijke gevoel, intuitie, te luisteren en het heeft me tot nog alleen maar onnodige pijn bespaart.

Lieve schat, wat ik tegen jou wil zeggen: geef het tijd, vertrouw erop dat alles dat gebeurt een reden heeft om je te brengen bij je uiteindelijke doel.

Ga me niet vragen wat dat dan is, want ook dat kun je alleen maar zelf ondervinden.

Ga eens lekker de natuur in, doe de energie op van de bomen, de wind, de kou en de regen.

Wat niet voor jou bestemd is moet je loslaten, hoewel het daarvoor nu nog iets te vroeg is, dat begrijp ik.

Woede is een killer, je hebt uiteindelijk alleen jezelf en je kinderen ermee...

Of je iets kan met mijn relaas, weet ik niet, ik heb het vanuit mijn gevoel geschreven.

Warme knuffel nogmaals!
liesanne
liesanne Okt. 31 '08
Hiddenwings, rauwe rouw als deze doet mij met een mond vol tanden staan..... niet omdat ik laf wil zijn maar omdat woorden zó moeilijk te vinden zijn.

Wie is wijs, wat is wijs....... wat zijn troostende woorden in deze....

Wat een ongelooflijke pijn zal dit doen.....het heen en weer geslingerd worden tussen al die gevoelens.

Laat je tranen stromen, je woede is gerechtvaardigd. Weet ook dat de liefde zelf je niet verlaten heeft, die is te voelen tussen de regels die je schrijft....

Als we 'zwak' zijn zijn we ook machtig. Je hebt een grote kracht in jou....

van tijd tot tijd,
terwijl wij zo smartelijk rijpen,
dat wij hier bijna aan sterven,
dan vormt zich uit alles wat we niet begrijpen,
een aangezicht en kijkt ons stralend aan.

(Rainer Maria Rilke)


Ik denk aan je....
Liesanne



liesanne
liesanne Okt. 31 '08
Give Me Wings

Hello heaven can you hear me
I’ve been trying to get my message on
Don’t wanna go to my confession
Or apologize for what I have done

I don’t wanna blame nobody else
For all of the tears that I’ve shed
But If I ever come to life again
Please give me wings instead
Please give me wings instead

Give me wings
I can stand my ground
Fearless wings
Can’t turn me down oh no

I never seem to have a turn for love
Guess I have to come to terms with that
But if I ever see the light again
Please give me wings instead
Please give me wings instead

Give me wings
I can stand my ground
Fearless wings
Can’t turn me down oh no

Some people seek to live in clover
Or wear a golden crown upon their head
But if I ever see the light again
Please give me wings instead
Please give me wings instead


Muziek/tekst: Jan van der Meij/Frédérique Spigt.
Helma
Helma Okt. 31 '08
Lieve Gast, ik moet het inderdaad zelf doen: maar is dat ook eigenlijk niet iets wat ik altijd al wist? En ook altijd al doe?

Misschien ben ik het, na al die jaren, gewoon wel eens zat om het altijd alleen te moeten doen: misschien zou ik liever het stokje overdragen, en niet die zware wereldbol langer meezeulen op mijn nek. En wat nog waarschijnlijker is, is dat ik de ander misschien wel nodig heb, om me daarin ondersteund of bevestigd te weten. Hebben we niet allemaal soms de behoefte aan een steun in de rug? Als ik kijk naar mijn leven, en alles op een rijtje zet, dan zie ik dat ik gelaveerd heb tussen allerlei gebeurtenissen, en dat ik er altijd weer uitkwam, hoe beroerd ook. Maar hoeveel kan een mens verdragen? De controle loslaten, en vol overgave genieten van het zijn, is soms zo saai in je eentje!

Dank voor je ondersteunende woorden.
Helma
Helma Okt. 31 '08
Lieve Nin,

ik vergeet nu wel eens, door alle vragen die ik heb, naar de positieve dingen te kijken, maar zoals jij zegt, ik ben terug op aarde beland, en dat is inderdaad een opsteker in die zin van dat ik dat toch maar mooi zelf heb gedaan. Ik ben niet gek geworden, zeg maar.

Er gebeurt hier momenteel verschrikkelijk veel in het gezin. De jongste heeft het erg zwaar, en wil nog graag afscheid nemen van Thomas. Ze spreekt haar gedachten hierover niet uit. Wel weet ik, dat ze behoorlijk aan het zwemmen is geslagen, ook omdat ik er niet 100% voor haar was: ik ben erachter dat ze haar brood niet eet op school, en het maken van het huiswerk is allang niet meer op te brengen. Er moet snel iets gebeuren, waarschijnlijk een opleiding lager, want ze wordt hier doodongelukkig van.

Tussen de oudste en mij is er een enorme band aan het ontstaan. Gisteren was een vriendin hier, en heeft me flink laten schelden (lees: huilen), en gaf de ruimte voor al mijn gedachten. Ik heb mij voor één week ziekgemeld en had dit op willen ruimen in één week tijd. Nu zie ik dat dit me niet gaat lukken. Mijn oudste is ontzettend lief voor me. Gisteren nam ze me op sleeptouw door samen naar het dorp te gaan, wat ik aanvankelijk absoluut niet wilde. Daarna hielp ze me in de keuken en hadden we goede gesprekken. Vanmorgen was ze stil en teruggetrokken en moest, na wat doorvragen van mijn kant, ineens enorm huilen: 'niemand komt aan mijn moeder!'. Ze vertelde dat ze tot diep in de nacht had zitten bellen met haar vriendje, en dat ze zich erge zorgen maakt om mij. Onder het genot van koffie zei ik haar dat er wél iets moois is ontstaan uit deze maanden. We communiceren weer, en weten wat we aan elkaar hebben. Wel sprak ze de hoop uit, dat ik mij nooit meer zo mee zal laten slepen in de toekomst, en dat ik dichter bij mezelf moet blijven. Ik weet dat nu ook, ik zal niet snel mijn ziel en zaligheid aan de wilgen hangen voor de ander. Vertrouwen is één, maar werkelijke overgave is dus blijkbaar wel iets heel anders. En als ik bij de andere geen volledige overgave zal waarnemen, dan is het aan mij om te signaleren of de ander wel of niet in de werkelijke waarheid staat. Vanuit mijn weten en vanuit mijn gevoel.
Helma
Helma Okt. 31 '08
Veel mensen zeiden mij: 'jouw kwetsbaarheid is ook je kracht!', en dat denk ik ook.

En dit voelt nu werkelijk als rauwe rouw. Misschien geen geschikt onderwerp om te staven door te meten, maar zelfs na het gaan van mijn exman voelde ik niet zoiets als dit. Waarschijnlijk, omdat ik met hem nooit een werkelijke band had: maar mijn volgende vraag rijst dan in mij op: had ik met Thomas een werkelijke band dan? Nee, waarschijnlijk niet! Ik wenste het wel, maar het was er niets eens. Wel een vreemde gewaarwording. Maar goed dan, dat het voorbij is: wat doe je nog bij elkaar als de relatie geen verweven kent?
Helma
Helma Okt. 31 '08
Mooie tekst, Liesanne: staat deze ook op youtube?
liesanne
liesanne Okt. 31 '08
Origineel bericht van: HiddenWings
Mooie tekst, Liesanne: staat deze ook op youtube?


Nee die heb ik niet kunnen vinden...ik zoek er al een tijdje naar. Ik vind het zelf ook een erg mooi nummer....
liesanne
liesanne Okt. 31 '08
ik kwam Frederique Spigt nog op een andere manier tegen...

http://www.youtube.com/watch?v=t9tcmfjbOMI

liefs, Liesanne
Helma
Helma Okt. 31 '08
Een mooi, en echt verhaal, Liesanne!
Helma
Helma Nov. 1 '08
Nin,

vandaag las ik je reactie nog eens van 00.52 uur. Fijn, dat je me deze inzichten meegeeft! De werkelijke essentie dringt nu pas goed door, en helpt me verder.
Dankjewel.
inneke
inneke Nov. 1 '08
Lieve Helma,

Ik wil alleen maar zeggen dat het me ongelooflijk ontroert...Terwijl ik 'weg' was (;-)) heb ik je ongelooflijk zien groeien. Je terechte woede komt eruit, het besef dat je op je eigen kracht mag vertrouwen, niet hoeft op te kijken of zelfs maar te luisteren naar al die prachtige hoogdravende spirituele praat. Het echte leven 'vanuit jezelf' is niet meer of minder dan dit! Het doet razend veel pijn, het verscheurt je...Maar wat ik zie is een Helma die vanonder het stof vandaan komt en opstaat! Er is niets mooiers dan dat. Het leven is hier-en-nu, met je voeten op de aarde, geen mentale constructie. Geen man moet jou leren wat liefde is, maar het gewoonweg delen met je.
Ik heb het al vaal gezegd: gekwetste mensen vluchten vaak in 'spiritualiteit' met alle gevolgen vandien. Ik denk dat als er een les te leren is, het wel deze is.In contact met een ander hoef jij/mag jij niet verdwijnen.

Twijfel niet aan jezelf Helma. Je moet helemaal niks aannemen, van niemand. Gewoon bewust zijn van jezelf, je gevoelens, je noden, je lichaam...Dat is de ontdekkingstocht richting Zelf...

Liefs,
Inneke
Pagina's: 1 2 3 Volgende
Discussie is gesloten

Social Services

Delen:

Netwerk

Rebecca Keen
stardust1111
Engelenvrouw
Kristalman
De Engelenmaker
mij
Inge
moeder
Paula